poronilam 9 -

Aniołkowe mamy – recenzja książki Joanny Nowak

Opublikowany 17 września, 2021 przez admin

„Wtedy po raz pierwszy poczułam, jak nieoceniona jest rozmowa z osobą, która przechodzi to samo co ja, która w pełni rozumie mój ból, strach i rozpacz. Z osobą, która dokładnie wie, co powiedzieć albo właśnie czego nie mówić” – Joanna Nowak autorka książki „ Aniołkowe mamy”, dzieli się ze swoimi czytelnikami bolesnymi doświadczeniami, dając tym samym nadzieję i wiarę dla innych, w szczęśliwe zakończenie.

Kilka słów o mnie

Mam na imię Joanna Nowak. Rocznik 80. Z wykształcenia radca prawny. Taniec dodaje mi skrzydeł i wywołuje szczery uśmiech na twarzy, a dłubanie w drewnie pozwala mi na zebranie myśli i uzyskanie wewnętrznej równowagi. Kocham podróżować, gotować i romansować z poranną kawą. Przede wszystkim jednak mama dwójki kochanych urwisów, które po brzegi wypełniają mi życie miłością.

Aniołkowe mamy – recenzja ksiazki

Aniołkowe mamy – wzruszające wyznanie autorki w walce o upragnione szczęście

„Poruszająca historia kobiety, która przebyła długą, usłaną kolcami drogę do bycia mamą. Autorka opowiada o swoich doświadczeniach, emocjach i uczuciach, które towarzyszyły jej przez cały okres starania się o potomstwo. Zabiera czytelnika w świat, gdzie smutek, żal, złość, rozgoryczenie i desperacja mieszają się z nadzieją, miłością i wiarą w szczęśliwe zakończenie.

Dla autorki ta książka ma szczególną wartość, bowiem pozwoliła jej wyzwolić się ze szponów rozpaczy, znaleźć w sercu miejsce dla wszystkich emocji towarzyszących poronieniu i zawalczyć o swoje marzenie.

Książka napisana z myślą o każdej kobiecie, każdym mężczyźnie i każdej rodzinie, która doświadczyła bólu i cierpienia związanego z utratą nienarodzonego dziecka. Nie tylko ukazuje światu to, co dzieje się w naszych umysłach, sercach i duszach, kiedy bez uprzedzenia zderzamy się z tą okrutną rzeczywistością, ale też wskrzesza nadzieję, pomaga przeżyć żałobę, odnaleźć swoją drogę i złagodzić poczucie samotności.”

Inne książki dla rodziców po poronieniu:

Jaś z Zespołem Edwardsa

Opublikowany 30 sierpnia, 2021 przez admin

Odpowiedz

Dzisiaj mija 3 miesiące od kiedy odszedłeś Synku… Byłeś chory. Wiedzieliśmy już od pierwszych badań prenatalnych, że nie jest dobrze…

Szok, niedowierzanie, łzy… Wiara, że jednak lekarz się pomylił. Ale następny potwierdził. Amniopunkcja, czekanie na wynik i zespół Edwardsa…

Lekarze namawiają na terminacje, jednak my nie potrafimy się rozstać, chcę jak najdłużej mieć Go pod sercem.

26 maja, w 18 t.c. w Dzień Matki dowiaduje się, że nasz Synek odszedł. Dwa dni później rodzę Jasia… Mimo że mija 3 miesiące ból się nie zmniejsza. I ten żal, że musiał odejść…

Kochamy Cię, my Twoi rodzice i Twój brat.

Autor: Kinga

Poroniłam…moja historia o stracie

Opublikowany 28 kwietnia, 2021 przez admin

Odpowiedz

Z moim chłopakiem mieszkamy w Niemczech. On jest na etacie, a ja pracuję jako opiekunka osób starszych. W połowie marca dowiedzieliśmy się, że będziemy rodzicami. Pojechałam do Polski na kilka dni zrobić badanie USG. Okazało się, że to ciąża bliźniacza w szóstym tygodniu.

Bardzo się cieszyliśmy, bo to nasze pierwsze dziecko po 10 latach naszego związku i wcześniejszych starań. Zaczęłam kupować maleńkie ubranka, wanienkę, przewijak ect. A że życie kosztuje pojechałam do pracy i zaraz po świętach wielkanocnych w niemieckiej przychodni ginekologicznej poroniłam.

Zabrali mnie do szpitala, zrobili co musieli i wyszłam. Cały czas pracuję, bo bym zwariowała. Akurat chłopak jest w Polsce na urlopie a ja zostałam z tym wszystkim sama. Płaczemy oboje i nie możemy się pogodzić ze stratą dzidziusia.

Schowałam ubranka do walizki, bo ciągle mi smutno. Ciężko będzie nam zapomnieć. Badania płodu odbieram za tydzień. Nie wiem jakiej płci były dzieci i nie słyszałam bicia ich serduszek, bo w momencie badania były za malutkie. Wierzę że są w niebie z Jezusem i jest im tam dobrze. Wszyscy dobrzy ludzie modlą się za nasze dzieci i współczują straty.

Łukasz chciałby zostać bardzo tatą i teraz mówi, że mnie przypilnuje i nie pozwoli pracować. Jakoś to chyba będzie. Może przestanie boleć. Śmierć dzieci zbiegła się ze śmiercią Krzysztofa Krawczyka. Świeć Panie nad ich duszami…

Autor: Paulina

Mój aniołek – wzruszające historie po poronieniu

Opublikowany 28 kwietnia, 2021 przez admin

Odpowiedz

Kilka tygodni temu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Na początku byłam załamana, mam dopiero 20 lat a z ojcem dziecka nie układało mi się ostatnio najlepiej.

Myślałam nawet nad aborcją. Ten pomysł w szczególności najbardziej podobał się mojemu chłopakowi. Jednak ja zdecydowałam, że urodzę. Wszystko było okej. Byłam u ginekologa i zaczęłam się bardzo cieszyć i kochać mojego aniołka. Niestety dzisiaj na 2 wizycie u ginekologa usłyszałam straszną wiadomość. „Przykro mi ale nie ma tętna, wypisze Pani skierowanie do szpitala”.

Byłam w szoku, miałam nadzieję że to pomyłka

Od razu poszłam do szpitala – poszłam tak jak stałam, bez rzeczy. Tam zrobili mi USG i potwierdzili ciążę obumarłą. Jestem kompletnie załamana. Ciąża nie była planowana i była na początku problemem, ale teraz nie wyobrażam sobie życia bez mojego malutkiego aniołka. Nigdy nie czułam się gorzej. Ta strata jest nie do opisania. Czuję się ,jakby ktoś rozerwał mi serce na strzępy. Tak bardzo żałuję, że choć przez chwilę myślałam nad usunięciem mojego skarba. Teraz on nie żyje, a mi jest tak strasznie przykro. W tym momencie widzę, że dziecko to wspaniały dar, którego ja nie doceniałam, anie problem, wpadka.

Mój aniołek miał 10 tygodni. Kocham go i już zawsze bardzo będę to kochać.

Autor: Bożena

Moja historia – wzruszające wyznanie po stracie

Opublikowany 28 kwietnia, 2021 przez admin

W grudniu 2018 roku zobaczyłam upragnione dwie kreski na teście ciążowym. To miał być jeden z najlepszych dni w moim życiu. Podzieliłam się tą radosną nowiną z mężem, po czym pojechaliśmy zrobić betę w celu potwierdzenia ciąży. Wynik dostaliśmy tego samego dnia, byliśmy bardzo szczęśliwi.

Po kilku dniach umówiłam się do lekarza, to było tuż przed świętami. Dowiedziałam się jedynie, że za wcześnie (6 tydz,) i jeszcze nic nie widać, a kolejna wizyta za 2 tygodnie.
Święta były radosne, pełne planów i nadziei, że kolejne Boże Narodzenie spędzimy już w 3. Później pojawił się niepokój, pomimo że miałam objawy ciąży i nic nie wskazywało na to że coś pójdzie nie tak.

4 stycznia 2019 to jeden z dni, których nigdy nie zapomnę

Pojechałam na kontrolę, podczas której dowiedziałam się, że serduszko nie bije i nie mam co liczyć na to, że zacznie. Dostałam skierowanie do szpitala. Pamiętam, że wybiegłam z gabinetu i zaczęłam histerycznie płakać, uspokajał mnie mój mąż.
Jednak wtedy w jednej chwili zawalił się mój świat. Nie tak wyobrażałam sobie początek roku. Po dwóch dniach poszłam do szpitala. USG kontrolne, tabletki podane na noc. Cała noc płaczu i ogromnego bólu. Kiedy rano poszłam do toalety „coś” ze mnie wypadło. Okazało się później na USG, że to był zarodek, ale nie oczyściłam się do końca, więc musiałam mieć zrobiony zabieg łyżeczkowania.
Do domu wyszłam tego samego dnia, pełna rozgoryczenia, żalu do świata i samej siebie, bólu i braku wiary że wszystko się ułoży. Kolejne tygodnie upłynęły na płaczu i ogromnym poczuciu straty, poczuciu beznadziei i załamaniu.

Na tym mogłabym zakończyć moją historię, jednak pisze tutaj żeby dać innym kobietom nadzieję że po burzy wychodzi słońce.

Po wizycie kontrolnej dostałam zielone światło na starania, więc razem z mężem postanowiliśmy, że się nie poddajemy i próbujemy walczyć o szczęście.

Dziś to SZCZĘŚCIE ma już ponad pół roku i daje nam mnóstwo radości każdego dnia.

Nie zapomniałam o moim Aniołku, wiem że nad nami czuwa i chce żebyśmy się cieszyli z tego co mamy.

Zawsze trzeba walczyć…

Autor: Mama